Sienkiewicz Franciszek

f455Franciszek Sienkiewicz urodził się w roku 1902, na terenach obecnej Białorusi. Po skończeniu szkoły powszechnej, rozpoczyna naukę w gimnazjum w Mińsku, którą kontynuuje w gimnazjum w Mołodecznie. Egzamin maturalny zdaje w polskim gimnazjum
w Grodnie.
Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w roku 1924, rozpoczyna studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Po sześciu latach studiów i odbyciu wymaganych praktyk przeddyplomowych w szpitalach powiatowych w Lidzie i Smorgonie, w roku 1930 otrzymuje dyplom Doktora Wszech Nauk Lekarskich.
Rozpoczyna pracę w Zabłociu koło Lidy, gdzie organizuje i prowadzi pierwszy na tym terenie ośrodek zdrowia. Po dwóch latach pracy w wiejskim ośrodku zdrowia, przeprowadza się do Lidy i podejmuje pracę w oddziale chirurgicznym szpitala powiatowego.
We wrześniu 1939, po zajęciu polskich kresów wschodnich przez Armię Czerwoną i anektowaniu tych terenów, Lida znajduje się w granicach ZSRR.
Dr Sienkiewicz przez okres kilku miesięcy, do czasu wyznaczenia nowego dyrektora – Rosjanina, pełni obowiązki dyrektora szpitala powiatowego w Lidzie, będąc jednocześnie ordynatorem oddziału chirurgicznego.
Czerwiec 1941 roku przynosi ponowne działania wojenne, III Rzesza napada na Związek Radziecki. Szpital w Lidzie zapełnia się rannymi.
Dr Sienkiewicz cały czas, nieprzerwanie pracuje w oddziale chirurgicznym lidzkiego szpitala, niosąc pomoc chorym i rannym żołnierzom. W czasie okupacji hitlerowskiej czynnie współpracuje z polskimi i rosyjskimi partyzantami. Z narażeniem własnego życia udziela im pomocy medycznej – w szpitalu i na leśnych kwaterach.
W tych trudnych warunkach pracuje do chwili wyzwolenia Lidy przez Armię Czerwoną spod okupacji hitlerowskiej.
Na mocy układów jałtańskich, część dawnych terenów Państwa Polskiego zostaje włączona w granice Związku Radzieckiego. Lida jest teraz miastem radzieckim.
W tej sytuacji, w kwietniu 1945 roku, doktor Sienkiewicz, jako repatriant opuszcza ZSRR. Wyjeżdża z Lidy i osiedla się w Kutnie. Pracę w kutnowskim szpitalu rozpoczyna w maju 1945 roku, a w październiku 1945, po przekazaniu szpitala przez wojenne władze wojskowe pod zarząd władz cywilnych miasta Kutno, zaczyna organizowanie placówki od początku.
W szpitalu brakowało wszystkiego. Brak było fachowego personelu, sprzętów, narzędzi chirurgicznych, środków opatrunkowych i leków. Jedynie nie brakowało chorych.
W tak trudnych warunkach, pełniąc każdego dnia ostry dyżur, dr Sienkiewicz pracował przez wiele lat. Przy stole operacyjnym spędził wiele godzin, w dzień i w nocy.
Pomimo tak dużego nawału pracy, stale doskonalił swoje umiejętności, wprowadzał nowe metody diagnostyczne i lecznicze.
W roku 1953, po wprowadzeniu specjalizacji, zostaje uznany za specjalistę w zakresie chirurgii, a cztery lata później, po kilkumiesięcznym kursie w Klinice Położnictwa i Ginekologii, którą kierował prof. Sieroszewski, uzyskuje specjalizację II stopnia z ginekologii i położnictwa.
W nielicznych wolnych chwilach pracuje naukowo. Publikuje wiele artykułów w pismach lekarskich. Reaktywuje działalność Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w szpitalu kutnowskim. Na posiedzeniach Towarzystwa Lekarskiego, jest często głównym referentem wielu zagadnień medycznych. Zajmuje się też nauczaniem młodych lekarzy. W czasie swojej pracy w Kutnie, pod jego kierownictwem specjalizację z chirurgii lub ginekologii zdobywa dziesięciu lekarzy.
Duży wkład wniósł dr Sienkiewicz w tworzeniu na terenie Kutna szkolnictwa medycznego. Był on jednym z inicjatorów utworzenia w Kutnie szkoły felczerskiej i pielęgniarskiej.
W marcu 1953 dr Sienkiewicz został powołany na stanowisko dyrektora szpitala. Funkcję tę pełnił, będąc jednocześnie ordynatorem, najpierw oddziału chirurgicznego, a później oddziału położniczo – ginekologicznego.
Społeczeństwo i ówczesne władze, wysoko oceniały jego dokonania, tak na płaszczyźnie działalności lekarskiej, jak również, jako sprawnego administratora szpitala. W uznaniu tych zasług dr Sienkiewicz otrzymał wiele odznaczeń branżowych i państwowych, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
Po przejściu na emeryturę i odejściu z pracy w oddziale szpitala, nadal, prawie do ostatnich dni swojego życia, pracował jako lekarz ginekolog w Kutnie, ciesząc się dużą sympatią i zaufaniem swoich pacjentek.
Zmarł w roku 1976 w wieku 74 lat. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Kutnie.

Biogram opracowała  Elżbieta Świątkowska