Łopalewski Tadeusz

Tadeusz Łopalewski – ur. 17 sierpnia 1900 w Ostrowach. Ukończył  studia na Wydziale Humanistycznym Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Jako poeta zadebiutował w 1917 roku na łamach polskiej prasy w Petersburgu. W 1923 r. przebywał w Wilnie, podjął tam pracę w prasie, teatrze i radiu. W latach 1935-1937 zajmował się redakcją kwartalnika Środy Literackie. Był kierownikiem literackiego Teatru Miejskiego w Wilnie, a także kierownikiem programowym rozgłośni wileńskiej. Natomiast od 1945 do 1949 roku pracował w radiu w Łodzi i Warszawie. W 1933 roku uzyskał nagrodę im. Filomatów za przekład bylin rosyjskich. A a roku 1963 – nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuki za powieść Kaduk czyli wielka niemoc. Zmarł 29 marca 1979 roku 1.

Wybrane dzieła:

  1. Berło i desperacja
  2. Brzemię pustego morza
  3. Cud w Piotrawinie
  4. Człowiek, który uratował mi życie
  5. Fryderyk
  6. Fryderyk. Narodziny Geniusza
  7. Góra dawnych bogów i inne opowiadania
  8. Kaduk czyli wielka niemoc
  9. Kroniki polskie
  10. Między Niemnem A Dźwiną. Ziemia Wileńska I Nowogródzka
  11. Znajomi z widzenia
  12. Na cztery ręce
  13. Niebezpieczne igrzyska
  14. O Magdalenie Samozwaniec
  15. Ostatni z pierwszych
  16. Przesławna peregrynacja Tomasza Wolskiego
  17. Serca i broń
  18. Śmieszni i nieszczęśliwi
  19. Strachy na lachy
  20. Tylko ludzie
  21. Świat Marii Danuty
  1. Wykorzystano informacje podane na Wikipedii oraz serwisie lubimyczytac.pl

Dawid Stanowski

Ośrodek Dokumentacji i Badań Ziemi Kutnowskiej przy TPZK